Дурсамж

Дурсамж

Өрөө нь хоосорч. Дотно үнэртэй хувцас нь өлгүүр дээрээ үлдэж. Дуу хоолой нь гэр дотор сонсогдохоо больдог.

Эхэндээ бүх зүйл эвгүй нам гүм болчихдог. Гэхдээ хамгийн хачирхалтай нь хүн яг тэр мөчид бүрэн явчихдаггүй.

Хэн нэгэн санамсаргүйгээр түүний дуртай дууг сонсоно. Хэн нэгэн аягатай цайгаа яг түүн шиг барьж байгаагаа анзаарна. Хэн нэгэн хэцүү үед хэлдэг байсан үгийг нь өөрийн мэдэлгүй давтана.

Магадгүй хүн гэдэг бие махбодоосоо хамаагүй удаан настай оршихуй байх. Махан бие нь үгүй болсон ч дурсамж нь бусдын дотор үргэлжлэн амьдарсаар байдаг байх. Бид амьдралынхаа турш “амьдрахын” төлөө тасралтгүй ямар нэг зүйл хийсээр байдаг. Илүү их мөнгө. Илүү том байр. Илүү өндөр амжилт. Гэвч эцэст нь хүмүүс бидний юу эзэмшиж байсныг биш, харин дэргэд маань ямар мэдрэмж төрдөг байсныг л санадаг.

Хэн нэгнийг чин сэтгэлээсээ хайрлаж чадсан уу?

Хэн нэгнийг ганцаардлаас аварч чадсан уу?

Хэн нэгэнд “чи надад чухал хүн” гэдгийг мэдрүүлж чадсан уу?

Магадгүй энэ л хүний жинхэнэ үлдээдэг зүйл байх.

Хүн бүрийн амьдрал агуу үйл явдлуудын тохиолдлоос бүтдэггүй. Харин маш жижигхэн мөчүүдээс бүрдэж дурсагдаж байдагт би итгэдэг

Өлсөж ядраад халуун хоол идсэн мэдрэмж.

Аавын мөрөн дээр унтаж байсан хүүхэд нас.

Хэн нэгэн “зүгээр дээ” гэж хэлээд хажууд үлдсэн тэр өдөр.

Найзуудтайгаа нулимсаа гартал инээлдсэн нэг өдөр.

Тэр мөчүүд өнгөрчихдөг. Гэхдээ алга болдоггүй. Тийм болохоор үхэл хүртэл хүнийг бүрэн ялж чаддаггүй байх. Бид алдсан хүмүүсээ эхэндээ уйлж санадаг. Харин цаг хугацаа өнгөрөх тусам инээмсэглэн дурсдаг.

Өвдөлт нь бүдгэрдэг.

Харин хайр нь үлддэг.

Магадгүй энэ л дурсамжийн хамгийн хүчтэй чанар байх. Цаг хугацаа бүхнийг авч явдаг мөртлөө зарим хүнийг авч чаддаггүй.

Зарим хүмүүс булшиндаа биш, харин бусдын зан чанарт амьдардаг.

Зарим хүмүүс зураг дээр биш, харин хүүхдүүдийнхээ нүдэнд үлддэг.

Зарим хүмүүс нас бардаггүй. Зүгээр л харагдахаа больчихдог.

Тиймээс амьдралын утга учир магадгүй урт наслахдаа биш байх.

Харин хэн нэгэн:

“Тэр хүн байсан болохоор.” гэх бодолдоо бахархаж дурсаж, хайрлаж амьдрахад оршдог байх.

Эцэст нь бид бүгд мартагдана. Гэхдээ мартагдахаасаа өмнө бид хэн нэгний дотор гэрэл асааж амжиж болно.

Тэр гэрэл л хүний жинхэнэ оршихуй байх.