Дурсамж

Тэр агуу хүн байгаагүй байж мэднэ. Түүхийн номд нэр нь үлдэхгүй ч байж мэднэ. Гэхдээ хэн нэгний амьдралд гэрэл болж чадсан хүн байсан. Түүний амьдрал ихэнх хүмүүсийнхтэй адил энгийнээр эхэлсэн. Хүүхэд насандаа гудамжаар гүйж, өвлийн хүйтэнд гараа үлээж дулаацуулан, гэрийнхээ цонхоор орж ирэх хоолны үнэрт баярлаж өссөн. Тэр үедээ амьдрал ямар хурдан өнгөрдгийг мэдээгүй явсан биз. Он жилүүд өнгөрөх тусам тэр хүн амьдралынхаа төлөө хөдөлмөрлөсөн. Гэр бүлээ хамгаалах гэж. Үр хүүхдүүддээ арай илүү боломж үлдээх гэж. Хайртай хүмүүсээ өлсгөхгүй, дааруулахгүй амьдруулах гэж. Тэр үргэлж төгс байгаагүй. Тэр хамгийн сайнаараа хичээсэн нэгэн байсан. Заримдаа алдаа гаргана. Заримдаа дуугүй шанална. Заримдаа хайртай хүмүүстээ сэтгэлээ илэрхийлж чадалгүй өнгөрнө. Тэр бүх мөчүүд тухайн үедээ энгийн мэт санагддаг байсан ч хожим хамгийн үнэ цэнтэй дурсамж болж үлджээ. Цаг хугацаа өнгөрч, нэг өдөр тэр хүн энэ хорвоог орхисон. Гэхдээ тэр бүр мөсөн алга болоогүй. Түүний хэлдэг байсан үгс үр хүүхдүүдийнх нь ярианд үлдсэн. Инээмсэглэл нь ач зээ нарынх нь нүүрэнд үргэлжилсэн. Хэнийг ч хайрлаж чаддаг байсан тэр дулаан чанар нь гэр бүлийнхнийх нь зүрхэнд амьдарсаар үлджээ. Магадгүй хүний амьдралын жинхэнэ хэмжүүр нь хэдэн жил амьдарсандаа биш байх. Харин явсных нь дараа хэчнээн хүн түүнийг үгүйлж, дурсан санаж, дотроо багахан дулаан мэдэрч үлдсэнд оршдог байх. Учир нь зарим хүмүүс энэ хорвоог орхидоггүй. Тэд зүгээр л дурсамж болон үлддэг.