Лувсангийн Цэрэндулам

<p>Лувсангийн Цэрэндулам 1947 оны хаврын тэргүүн сард Архангай аймгийн Их тамир сумын нутагт малчин айлын дөрөв дэх хүүхэд болон мэндэлжээ. Хаврын салхи хөндлөн татсан тэр өдөр аав нь хургануудаа хашаанд оруулж байсан гэдэг.</p> <p>Багадаа тэрээр номноос салдаггүй хүүхэд байв. Сумын бага сургуулийг төгсөөд Цэцэрлэг хотод дунд боловсрол эзэмшиж, 1968 онд Улсын Багшийн дээд сургуулийг монгол хэл, уран зохиолын багш мэргэжлээр төгссөн. Хот хөдөөгийн аль нь ч гэсэн сонголт байсан ч тэр эргэж нутгаа зорьжээ.</p> <h3>Гучин найман жилийн хичээл</h3> <p>Их тамир сумын дунд сургуульд 1968 оноос 2006 он хүртэл багшилсан. Түүний гарыг барьж бичиг үсэгт тайлагдсан хүүхдийн тоо мянгаас давна. Одоо эмч, багш, малчин, жолооч, эрдэмтэн болсон тэр хүмүүс өнөөдөр ч “Цэрэндулам багш” хэмээн дууддаг.</p> <blockquote>“Хүүхэд бүрд өөрийнх нь хурдаар явах эрх бий. Багшийн ажил бол яарах биш, хүлээх юм.”</blockquote> <p>Тэрээр өвлийн урт шөнүүдэд дэвтэр шалгаж, зуны амралтаар нь хоцрогдсон сурагчдаа гэртээ дуудан үнэгүй давтлага өгдөг байлаа. Сургуулийн номын санг 1970-аад оны эхээр өөрөө санаачлан байгуулж, анхны хоёр зуун номыг цалингаараа авчирсан түүх бий.</p> <h3>Гэр бүл</h3> <p>1971 онд мал зүйч Дорж нартай ханилж, гурван хүүхэд өсгөсөн. Нөхөр нь 2011 онд өөд болсноос хойш Улаанбаатарт охиндоо ирж, ач зээ нараа харж, өвлийн улиралд ноосон оймс сүлжиж, зуны улиралд нутаг руугаа буцдаг байв.</p> <p>Түүний гар хийцийн оймс одоо ч гэр бүлийн гишүүд бүрд хадгалагдаж байна. Хамгийн сүүлийн хосыг 2023 оны зун дуусгаад: <em>«Энэ бол зээгийн минь хурим хүртэл хүрэх ёстой»</em> гэж хэлж байсан гэдэг.</p> <h3>Ой санамж</h3> <p>Цэрэндулам багш 2023 оны 10 дугаар сарын 21-нд Улаанбаатар хотод 76 насандаа гэр бүлийнхнийхээ дунд амар тайван өөд болов. Түүний хүсэлтээр оршуулгын ёслолд цэцэг биш, харин нутгийн сургуулийн номын санд ном бэлэглэсэн юм.</p> <p>Нэг сарын дотор дөрвөн зуун ном цугларчээ.</p>